11o Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου

Η ιστορία του σχολείου μας

Το 11ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου στεγάζεται στο κτηριακό συγκρότημα που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Χηλής & Διογένους στην περιοχή της "Ευγενίας". Στο ίδιο κτήριο στεγάζεται και το 24ο Νηπιαγωγείο. 

Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν αρκετοί Πόντιοι πρόσφυγες και η ονομασία των οδών παραπέμπει στην Χηλή, τη μαρτυρική πόλη του Πόντου και στο Διογένη, τον κυνικό φιλόσοφο που γεννήθηκε στη Σινώπη του Πόντου. Στην Χηλή του Πόντου, λειτουργούσε η εκκλησία του Αγίου Ευθυμίου που στο ιερό της σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους 150 πολίτες που είχαν καταφύγει εκεί για προστασία.  Στη γειτονιά μας, λειτουργεί στις μέρες μας ο ιερός ναός του Αγίου Ευθυμίου που είναι και ο πολιούχος της περιοχής.

Στη θέση του σχολείου λειτουργούσε παλαιότερα υφαντήριο του οποίου η κτηριακή υποδομή χρησιμοποιήθηκε στην περίοδο της κατοχής από τους Γερμανούς ως φυλάκιο. Το νέο σχολείο μας χτίστηκε στις αρχές του '80 · στις μέρες μας λειτουργεί ως 8/θέσιο και φοιτούν σ'αυτό γύρω στους 170 μαθητές και μαθήτριες.


Η κυρία Κατερίνα αφηγείται...

Εδώ που σήμερα υψώνεται μεγαλόπρεπο το κτίριο του σχολείου μας. Πριν από χρόνια πολύ πριν από τον πόλεμο του 1940 υπήρχε και λειτουργούσε ένα μεγάλο υφαντήριο.
Μία ψηλή μάντρα έκλεινε όλο αυτό το χώρο και μέσα σε αυτή εκεί στη γωνία που είναι οι βρύσες, υπήρχε μία χαμηλή οικοδομή που απ' έξω έβλεπες μόνο τα κεραμίδια της. Από μία ξύλινη πελώρια συρόμενη πόρτα που υπήρχε στην μάντρα στο σημείο που σήμερα είναι η πόρτα της αυλής έμπαινες στο υφαντήριο.

Ολόκληρη αυτή άνοιγε μόνο για τα φορτηγά ενώ οι εργαζόμενοι έμπαιναν από μία μικρή πορτούλα που ήταν προσαρμοσμένη επάνω στη μεγάλη. Κάθε πρωί έβλεπε να μπαίνουν μία-μία οι νέες κοπέλες αλλά και μεγαλύτερες στην ηλικία, ξεκούραστες και κεφάτες για να εργαστούν, ενώ το μεσημέρι πουσχόλαγαν έβγαιναν σχεδόν όλες μαζί και κουρασμένες αλλά ευχαριστημένες τραβούσαν για τα σπίτια τους.

Κάποτε σταμάτησε να λειτουργεί το υφαντήριο και εγκαταλειμμένο και ερειπωμένο το βρήκε ο πόλεμος και η κατοχή.
Μία ιταλική μονάδα το έκανε καταυλισμό της.Γέμισε τότε μέσα και έξω ιταλικά στρατιωτικά αυτοκίνητα. Οι Ιταλοί υπέταξαν και ένα γειτονικό σπίτι και το έκαναν γραφείο και κατοικία των αξιωματικών τους. Έσκαψαν πιο πέρα και χαρακώματα για να πηγαίνουν στους συναγερμούς και έμεναν έτσι μέχρι το τέλος της Ιταλικής κατοχής.
Αργότερα ο δήμος καθάρισε το χώρο από τα ερείπια και τα υπόλοιπα του υφαντηρίου και για αρκετό καιρό ήταν ένα καθαρό γήπεδο. Μάλιστα Το γειτονικό ιδιωτικό σχολείο της κυρίας Αντιγόνης Παπαδοπούλου το χρησιμοποίησε αρκετές φορές για τις γυμναστικές του επιδείξεις.

Μετά την απελευθέρωση τα δημόσια δημοτικά σχολεία που υπήρχαν δεν μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες των παιδιών. Αφ' ενός γιατί πολλά από αυτά ήταν παλιά και ακατάλληλα ή είχαν καταστραφεί, αφ' ετέρου γιατί τα παιδιά τώρα ήταν πολλά επειδή πολύς κόσμος από την επαρχία είχε μαζευτεί στις πόλεις.
Έτσι το κράτος έφτιαξε και νέα σχολεία μεταξύ αυτών και το 11ο Δημοτικό Σχολείο το οποίο θα στεγαζόταν στο κτίριο που θα κτιζόταν στο γήπεδο αυτό που το κράτος αγόρασε. Μέχρι να κτισθή το κτίριο του σχολείου στεγάστηκε στο κτίριο του παλιού ιδιωτικού σχολείου του κ. Αθ. Ασιακίδη με ενοίκιο.
Το σχολικό έτος 1982 με 1983 εγκατεστάθη στο έτοιμο δικό του πλέον κτίριο και για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα φιλοξένησε και το 6ο γυμνάσιο. Από τότε έχοντας όλες τις προϋποθέσεις λειτουργεί κανονικά και πολλά παιδιά από αυτά που πέρασαν από αυτά είναι σήμερα ώριμοι καλοί άνθρωποι που το θυμούνται με αγάπη και στέλνουν τώρα τα παιδιά τους.

Έτσι γίνεται στη ζωή, τα χρόνια περνούν, τα πράγματα αλλάζουν, οι άνθρωποι προοδεύουν.
Εκεί που παλιά έβλεπες απλές εργάτριες να δουλεύουν σε ένα χαμηλό εργαστήρι προσφέροντας τον κόπο τους και βγάζοντας το ψωμί τους σήμερα βλέπεις ενα πλήθος παιδιών να εργάζονται σ' ένα μεγαλοπρεπές σύγχρονο κτίριο προσφέροντας τον κόπο και τον χρόνο τους και παίρνουν εφόδια για τη ζωή τους.
Εκεί που άκουγες το ρυθμικό τικ-τακ των εργαλείων και στην απλόχωρη αυλή έβλεπες απλωμένες τις θηλιές με τα νήματα, τώρα ακούς το κουδούνι του σχολείου και τις φωνές των παιδιών που τρέχουν χαρούμενα στην αυλή, παίζουν ή γυμνάζονται .

Θα ήθελα να τελειώσω με μία ευχή!

Όλα τα παιδιά που πέρασαν από αυτό το σχολείο και αυτά που θα περάσουν ακόμη να γίνουν καλοί άνθρωποι, σωστοί και ωφέλιμοι στην κοινωνία, να προοδεύσουν και να ζήσουν σε ένα κόσμο καλύτερο που αυτήοί με τη βοήθεια του Θεού και την δική τους προσπάθεια θα φτιάξουν.

 

 

11ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου (Χιλής και Διογένους).

Εγγραφείτε εδώ...

newsletter